Glo gi, glumačka i ljudska gromada

Knjiga posvećena Nebojši Glogovcu (1969-2018)

Tri godine od smrti Nebojše Glogovca navršilo se 9. februara, a baš uoči godišnjice roman “Glogi”  objavila je “Vukotić medija”, kao svojevrstan omaž umetničkoji ljudskoj gromadi.

– Kad nas je napustio Ne-bojša Glogovac, plakali su i oni koji su ga samo gledali na pozorišnim daskama ili na filmu. I bilo je teško. I sad je… – reči su kojima Aleksandar Đuričić uvodi čitaoca u priču o neprežaljenom glumcu kroz svedočanstva onih koji su bili s njim i kad se “saplitao” o sopstveni talenat i kad mu je trebalo snage da dođe na glumački tron.

Autor prvo otkriva nestašnog dečaka rođenog u Trebinju koji je majci posle svakog nestašluka donosio najlepši buket cveća. Glumu je voleo od malih nogu, ali je tek na studijama psihologije shvatio da će mu ona biti život.

Smatrao sam da gluma i teologija jedno drugo dopunjavaju i da to može paralelno. I da će tako biti kompletan. To je bila moja zamisao i obećao mi je da hoće. I slagao me je… – kaže Milovan Glogovac,
penzionisani paroh i starešina Sveto-uspenskog hrama, u kojem je nedeljom njegov sin prisluživao i u kojoj su Pančevci, slušajući recitaciju kovrdžavog plavokosog dečaka na svetosavski praznik prvi prepoznali Nebojšin glumački dar.

O najvoljenijem srpskom glumcu govore Vojin Ćetković, Nataša Ninković, Anica Dobra, Žarko Laušević, Rade Šerbedžija, Nikola Đuričko, Nikola Pejaković, reditelji Vida Ognjenović, Paolo Mađeli, Jagoš Marković, Aleksandar Popovski… Takođe, u knjizi govore i žene koje je glumac voleo i koje su njega volele, kumovi, prijatelji, ljudi koji su bili s njim kada nije bio na sceni.

Glogovac je bio svoj i neosvojiv, davao se kome je hteo, a zauzvrat nije tražio ništa. Svedočenja najbližih otkrivaju nepoznate detaljeiz
njegovog života – kako je, kao momak, radio u prodavnici muzičkih uređaja, šta mu se sve dešavalo dok je stopirao od Pančeva do Beograda, zašto mu se na prijemnom ispitu na akademiji tresla noga – navode iz “Vukotić medije”.

Kompromi se ni u životu ni u profesiji nije pravio. I novac nikad nije bio kriterijum po kom je birao uloge, pa time je jasno da je za tada zrelog glumca ponuda da glumi Dražu Mihajlovića bilo pitanje časti, baš kao i da se ne prihvati uloge u filmu Anđeline Džoli “U zemlji krvi i meda”.

Koje su ga strasti, pored motora i kuvanja, još opsedale, sve se to nalazi u knjizi “Glogi”, a prvi put su objavljene i pesme koje je veliki glumac pisao samo za svoju dušu.